José Estévez

joseestevez1

Nomeado por:

Alberte Momán
Asun Estévez

Nomea a:

Naír García Abelleira

Bio-bibliografía:

José Estévez López, fillo dos anos da fame (10-2-1954) nunha aldea do concello de Guntín (Pacios de Pradeda), mestre na Terra Cha durante menos dun ano, secretario do Concello de Baralla durante máis de 10, xefe de servizo en industria durante 6 anos, e xefe de sección xurídica do Sergas en Lugo.

A súa carreira literaria pasa por colaborar coa revista Xistral que edita o concello de Lugo e por autoediccións. Publicou a novela MORTE NA MURALLA e o poemario A TÚA AUSENCIA QUE NON SE APAGA en meubook, a novela FUGAZ COINCIDENCIA en redelibros  e os poemarios NAÍR nesta última editorial e ASETEANDO en a porta verde do séptimo andar.
 
Na rede:
O “facebook” do autor
O “Twitter” do autor
Máis do autor

Poemas:

Do libro A TÚA AUSENCIA QUE NON SE APAGA

VERSOS escritos con furia para Carme Fl
e hoxe restaurados con cólera para YARA Fq
(se a vedes por aí, a Yfq, se a vedes dicídelle
que eu a ando buscando en todas as pupilas;
se por azar a vedes, por favor, confiádelle
que a ando esculcando en todas as olladas)
 

Faleiche
de Castelao
meu amor
e non me entendiches,
conteiche caen bombas
sobre Bagdad,
hai nenos mortos,
a centos,
e ti “qué pena, tan pequeñitos…”
e eses segundos para min
foron como séculos,
chovían croios
no lugar de metáforas,
mellor nin o toques,
baixo mínimos,
noqueado,
nada que facer,
ti a tese
eu a antítese (ou viceversa)
e sen posibilidade de síntese
e calo, e calo…
¡somos tan diferentes…!

Estando tan cerca
¡estamos tan distantes…!

…e rompín a chorar
e abandonei a idea
de volver a empezar…

Para
non seguir
asañándome
comigo, quero crer
que ti es unha moza
ordinaria, unha persoa vulgar,
simple, estúpida, unha paifoca,
unha superficial, unha mediocre,
aduladora do prestixio convencional,
abstemia na cultura (a túa cultura: “chiflada
por los trapitos”), carne de culebróns, víbora,
cotilla, cretina, un feixe de toxos, un feixe de xestas,
unha fértil caixa de música desafinada, un rabaño de apatía
(nada transgresora: como il faut), insubstancial, estrela fugaz,
un
xoguete
infantil,
unha xudas
contando
as moedas
de prata
(femme fatale, querendo
voar alto pero con chumbo nas alas),
unha pura sangue da insensibilidade
(a sensibilidade na sola dos teus zapatos),
un avión baleiro tan triste coma unha fábrica
abandonada, unha aldea deshabitada, unha casa
sen tellado, deprimente e deprimida, a fotocopia
dun paxaro triste en tempo de inverno… quero crer,
quero pensar nunha caravana de insultos, nesta deriva…

¿Serás amor,
un largo adiós que no se acaba?
 
Acurralado
como estás,
prepárate amigo
-a min mesmo falo-
para partir rumbo
do misterioso mundo
daqueles
que aman sen ser amados,
esa escola compartida
por poetas malditos,
suicidas extramuros,
confidentes extraviados,
oblicuos, tépedos derrotados
da imposible permanencia do fado.

O que ben amas…
Para as fendas do corazón
non serven parches de aire.

Descarto
o proxecto de regresar
de xeonllos na cabeleira
do vento.

En todo caso,
e se ti consentes,
que me enterren
nas trenzas do lindo sorriso
que debuxan os teus labios…

A dicir verdade, nesta historia
navego a  dez graos e unha palabra
de latitude do teu amor…

…e xa sei
que partín demasiado tarde
na túa procura e que…

A pesar de todo, xúrocho,
a pesar de todo ¡todo foi tan bonito…!

… se a vedes por aí dicídelle
que a ando buscando en todas as olladas.

L´amour est à réinventer, on le sait
J. ARTHUR RIMBAU

 
Do libro NAÍR

N A Í R

ou a fermosa ilusión de regar cada día, nesta excursión a trote lixeiro ata o cume dos sentimentos, os meus bicos cos lóstregos de auga fresca do teu dionisíaco manancial para así poder gozar o exquisito perfume dos caraveis vermellos que medran nos teus beizos de filla de Afrodita. Unha excursión que moitos alcumarán de ridículo poema de amor rídiculo, pero… Pessoa: “As cartas de amor, se há amor;/têm de ser/ridículas”.

Creo en ti meniña, creo en ti e prégoche que ilumines coa túa estrela de amor e claridade, de patria e liberdade, na miña bandeira un futuro branco e azul, antes de que a neve do derradeiro inverno borre todos os camiños, antes de que chegue a hora de ser expropiado pola maléfica noite sen cama e sen pixama que se esconde nas dunas deste fráxil fogar de espasmos no que habito porque

“Hai tanta morte antre os dous
que non podo arrincar o loito
para che falar…”(Méndez Ferrín)

Do libro ASETEANDO

Alguén algún día,
con
premeditación
oxidada
e aleivosía
de salitre,
deixou
no
noso macuto
(sen ruído,
sen levantar a voz
pero con inspiración
de drama
insustentable),
un feixe
de versos
de austera
estirpe
e  tamén
o diagrama
da túa-miña cara.

E no impoluto xardín da nosa egolatría incubamos na utopía limiar de artroses, succionamos lapas dun facho mercenario que se refuxiaba nas herexías e insomnes enxertamos horizontes de coirazas e perversións nas nosas vidas.

Advertisements