Medos Romero

foto-de-Medos

Nomeada por:

Marta Dacosta
Lino García Salgado
X. H. Rivadulla Corcón

Nomea a:

Eva Veiga
Pilar Pallarés
Olga Novo
Marta Dacosta
Marica Campo
Alfonso Pexegueiro
Miguel Anxo Fernán Vello
Manuel Vilanova
Xosé Luís Méndez Ferrín
Manuel Forcadela
Lino Braxe

Bio-bibliografía:

As Pontes, 1959.
Diplomada en Enfermería pola Universidade de Santiago.
Enfermeira da Área Sanitaria de Ferrol.
Poeta e narradora.

Obra poética:

Rendéome no tempo (edición de autora, 1998).
Ámome en por min (Espiral Maior, 1999).
O peso da derrota (Espiral Maior, 2000).
Lenzo das madrugadas (Follas Novas, 2003).
A seitura dos tristes (Follas Novas, 2006).
O pozo da ferida (Deputación da Coruña,
Premio Miguel González Garcés, 2006).
Do corpo e a súa ausencia (Colección Esquío, 2010).
A ansia do lóstrego (Follas Novas, 2012)

Narrativa:

Dubido se matei a Lena (Xerais, 2000).
O trevo da sorte (Baía, 2003).

Obra Colectiva:

Narradoras (Xerais, 2000).
Negra Sombra. Intervención poética contra
a marea negra ( 2003).
Antoloxía de mulleres poetas do século XX
(Universidade de San Petersburgo, 2004).

Revistas:

Poemas publicados en A Xanela
e Festa da Palabra Silenciada.

Poética:

No momento actual que estamos a vivir, a palabra poética pode ser tamén un berro, unha bandeira, unha pedrada na boca do poder que condena a inocentes á miseria, sen ningún pudor, un pequeno grao de area para defendermos o noso, os dereitos, o país, o noso idioma, esta terra abandonada á súa sorte. O campo, hai tempo un baldío; a industria, agonizando. Que vai ser de centos de homes e mulleres, da xente máis moza? Este vaise e aquel vaise / e todos, todos se van / Galicia sen homes quedas / que te poidan traballar… Velaí Rosalía de Castro, máis vixente que nunca. Do mesmo xeito que ten plena actualidade, tantos anos despois, a poética  reivindicativa de Celso Emilio Ferreiro. De novo regresan os tempos aos mesmos tempos, os poderosos a  esbardallaren, e a sociedade a sufrir a perda de valores, de dereitos, o abuso e as inxustizas deste mundo globalizado, onde os amos están xa a amosarnos a súa peor faciana.

Son defensora de que a literatura estea sempre atravesada pola vida. A miña poesía vai desde a vivencia gozosa ao sufrimento, da tenrura á dureza. Sinto, polo tanto existo, iso di José Luís Sampedro, e eu fíxeno meu hai tempo. Penso que non hai escola que te poida facer escritor. Escribir é vivir.
 
Os eixos da miña obra, até agora, foron sempre a muller, a dor, a terra e a beleza.

Eu púxenme a escribir tardiamente, con 37 anos cumpridos, despois de experiencias moi gozosas no mundo da aldea, mais tamén despois da dor, dese meu xeito de buscarme no mundo, tratando de resolver preguntas e conflitos, ás veces difíciles de respostar, agochados moi dentro dunha. De aí, dun interior menos consciente, dese lugar, tamén xurdiu ao mesmo tempo a poesía. Trátase dun saber que non sabes que o sabes, que nace, que sae á luz cando quere, cando está maduro coma un froito. Tamén escribo seguramente porque de nena e adolescente escoitei moita literatura oral de meus pais e meus avós. Ten que suceder algún día algo que me golpee e me conmova para eu abrir unha  porta creativa, para tirar do fío dun nobelo, e abrollaren poemas dun manancial, si, como cando abren as fontes despois dunha tronada. Así sucedeu desde o meu primeiro libro.

Sempre penso que nunca volverei escribir. Unha noticia no xornal sobre unha nena maltratada, violada e tirada ao lixo hai anos no Carballiño provoca que eu escriba O pozo da ferida, que é un poemario rotundo contra a violencia de xénero. Posteriormente, Do corpo e a súa ausencia nace dos ollos dun ferido de morte, dun mozo doente que eu estaba a tratar como profesional, da súa coraxe e valentía fronte á morte, da súa digna ollada. De aí xurde ese libro. Sen un proxecto de obra previa nace despois A ansia do lóstrego, o meu último traballo, froito do amor á terra e da miña indignación fronte a un capitalismo que o devora todo,  que espolia e saquea, para arrincar do corazón das nosas terras un tesouro de millóns de anos creado pola propia natureza. Nunca sería capaz de escribilo se eu non fora filla dun labrego reconvertido en obreiro, que bota moitas noites na mina de carbón para poder vivirmos. Quizabes o día que el chegou cunha caracola fosilizada e ma puxo nas mans, aquela pedra sucada, aquel animal de máis de 20 millóns de anos, fixo dalgún xeito que se comezara a xestar a pebida dese libro. Quero dicir, unha vez máis, que escribir, iso teñoo moi claro, non é un traballo exclusivamente intelectual, senón algo vivo, e que precisa de ambas cousas.

Na rede:

A autora na “Galipedia”
A autora na “AELG”
A autora en “BVG”
A autora no “Caderno da crítica”
A autora no “Criticalia”
A autora en “Novenoites”
Máis da autora

Poemas:

A ansia do lóstrego, Follas Novas, 2012.

I

É preciso deterse nesta paisaxe, contemplar o abismo
para descifrar a vertixe desta mala
hora, medir a nosa presunción
de inocencia, a furia do capital,
a fartura dos días. Admitamos
a inmediatez como unha arte prioritaria
e aquela ansia por superar
a febleza dos homes, a limitación das máquinas.
 
Cuestionemos a precisión voraz, a firmeza devastadora,
a forza de todo aquel engranaxe, nós, que aprenderamos
a calcular con exactitude o impacto de toda perforación,
a calidade da terra, o sangue do subsolo,
nós, que fomos sometidos á idea de sermos necesarios,
talvez soñando erroneamente
ser por sempre imprescindíbeis.
 
 
II
 
Falo dun posíbel exterminio das
ideas, da palabra dignidade,
dese xeito en que van quebrándose as bandeiras.
Os necios e poderosos reafírmanse de novo,
sen pudor, aínda así concedémoslles as súas medallas
de gloria. Falo dun naufraxio en terra firme,
do castigo inminente de inocentes á miseria.

 
III
 
Este imperio amordazounos a boca.
O diñeiro narcotizounos os sentidos.
Veneramos a imaxe da hora máis veloz,
a do exterminio, a da aniquilación física
dun pobo, -o noso.
Agora fuximos cara adiante,
presaxiando sempre o medo por resposta.
 
 
IV
 
É insensata a cadea e o lirio,
a terquedade desta poderosa
ruína, o lume hoxe cinza.
Os refugallos da patria
son memoria, o enxalzamento
das vellas batallas, a forza e o amor
como reduto. Volvamos asumir
o noso cerne, o líquido elemento,
a consistencia da idea, a dimensión
exacta da ira. Comecemos a sobrevivir
ao desgoberno do desastre
e á súa falacia. 
 

V
 
O xigante impón a dentadas
a súa virilidade hostil e poderosa.
Morde e avanza.
Tronza con insistencia
no ventre da balea.
A noite é un bocado enfermizo e letal,
po, friaxe e un perigo inequívoco
rondando as horas precisas e lamacentas.
Vaise derrafando a chuvia.
Unha humedén persiste.
Aquí, contra o mundo e a rocha,
na boca moura deste inferno,
pernoctan os mineiros.
 
 
VI
 
De que xeito se esgaza esta paisaxe
rendíndose de vez a esta ruína!
 
Velaí o cancro, a ferida mortal,
o abandono, a deslealdade.
 
O esqueleto da grande proeza industrial,
co seu estandarte, fica aínda en pé,
omnipresente e poderoso.
 
 
VII
 
Non é posíbel que tan só eu recoñeza esta dor,
esta cicatriz, este engano, esta inmensa ferida.
Non é posíbel que o noso canto sexa totalmente inútil.
Un ouveo de cans estoupa desde a
distancia, na outra beira do mundo.
Vou atravesando o asfalto. As vellas naves industriais
renxen húmidas, enferruxadas, abandonadas por sempre.
Non creo que só eu me indigne fronte ás falsas
promesas, á deslealdade
dos políticos de culler, a esta maldita
vergoña de ser submiso.
Ten nome propio quen nos arrastrou
e nos convertiu toda a terra
nun monte salvaxe, olvidado,
en fontes sen nome, lugares sen nome.
Sigo atravesando o asfalto e pergúntome:
Por que outro mundo non a de ser posíbel?
Por que non habemos de crer en nós mesmos?
Por que non imos ser capaces de derribar entre todos nós
o muro da distancia, o muro do afastamento,
aquel que sempre foi un engano?
Queren que cada vez sexamos máis servís, máis rendíbeis,
moito máis pobres tamén, presos dentro dunha cadea
que xira e xira sen paraxe.
Sei que non ten rostro o meu amo.
Traballo para el e non recoñezo
a súa maldita faciana.
E di o que non fai, e fai o que non di.
Todo se vai convertendo nunha desilusión
continua, na desesperanza,
nunha peregrinación constante, un día e outro.
Cansos de berrar que non, cansos de aguantar
e de coutarnos, que imos facer agora?
Hai seres humanos comendo dos contedores
do lixo. Non o vedes acaso?
Tedes medo. Non o queredes ver. Onde
quedou a vosa conciencia,
onde a vosa solidariedade, a xustiza, o corazón mesmo?
Sigo atravesando este país salvaxe
cara adentro, fermoso, esquecido.
Pistas e pistas que non van a ningures.
Que inmenso abandono!
Atraveso unha densa néboa. Afasto
dos cabalos. Amo esta terra
como se tivese as raíces inamovíbeis
dunhan árbore antiga e profunda.
Ámoa porque nos protexe, porque ela
é quen nos pode alimentar,
porque ao fin nos entrega a beleza
sen pedir nada a cambio.
Rexeito os inútiles, os estúpidos, os vagos.
os finos  delincuentes con clase
e con consideración social,
que tan só pensan en si mesmos, só en si,
e que odian frontalmente o meu idioma.
Atraveso unha espesa foula. Non, só é néboa de novo.
Busco o lugar de meu que fun. Xa non o atopo.
Quen nos expulsou da terra sen remedio,
quen ordenou tal atrevemento
para agora irnos deixando sós á nosa sorte?

O pozo da ferida, Deputación de A Coruña,  2006.
 
 
I
 
Teces panos de cores,
alfombras, soños.
Axeonllada e moura,
non recoñeces a tenrura,
agás o corpo poseído
fugazmente, a friaxe
e a súa densura,
ese noxo de saberte
nacida contra o mundo.
 
 
II
 
Nada ha ser máis de min
que esta dor impronunciábel.
A casa non terma dunha.
Só queda o labio roto,
a carne castigada,
e este agotador xeito
de agaduñar os recantos
para agocharme.
Acollida e condenada
á fuxida e ao desterro.
 
 
III
 
A miseria ten nome
de muller preñada á forza
pola boca do fusil,
pola pantasma que segue
a rondar nos calexóns
dunha cidade desfeita.
 
 
IV
 
Sei que vallo máis de trinta
animais mantidos,
máis dunha presa de moedas
no peto desta tribo.
 
Eu, filla desta terra árida
e pobre, renego até de ser.
Renego, porque non poido
facer outra cousa.
 
 
V
 
Ela soportou
a dor e o castigo
cruel de ser unha nena.
 
Logo creu que a vida
era iso, golpear forte,
agredir primeiro,
defenderse.
 
Ficou por sempre
coa grima nas entrañas.
Non soubo do lugar exacto
onde tiña que arrincala
de si.
 
 
VI
 
Non hai precisión
no espanto.
En nós o desgarro da pel
e o seu pánico de mao allea,
o vómito insostíbel.
 
Quizabes resoou unha pregaria
curta a destempo.
Así, de xeonllos, puta!
Cravar as unllas na terra
como unha muller teupa.
E o peor, o peor amansar o medo
como quen amansa nun boi.
 
 
VII
 
Abro as pernas
e non teño pernas.
Abro a boca e
non teño lingua
para falar.
Abro os ollos
e estás aí, derriba de min
de novo, coas túas maos
húmidas apaxeando
os meus peitos.
 
 
VIII
 
Non me pareu nai
para a intemperie
e o castigo,
para a agonía en soedade
deste descampado.
Non nacín, nai, para a tortura
da besta e o delirio.
Non, para berrar sempre
non.
Non nacín, nai, para ser cruz
desta fría poceira.
 
 
IX
 
Xermola na terra
pó de terra.
En min xermola
o silencio,
a dor do desterro,
os fillos que nunca hei desexar
cegados polo sol,
envoltos nestas areas,
nesta fame que inza,
nesta condición de soñarmos
sempre ser doutras
beiras do mundo.
 
 
X
 
Acaríñante mentres
enmudeces.
Coutan de ti como se dunha
alimaña se tratase.
Cosen o teu berro, aí,
si, onde máis doe.
 
Agora tremes, tan só tremes.

 A seitura dos tristes, Follas Novas, 2006.
 
 
I
 
Trasgredir a perfección da luz,
o voo da ave lóstrego,
a friaxe total do po.
Desafíar o medo e a negrura.
Ser os ollos da noite,
a testa mesma,
canle, lomba e misterio.
Apaxear as precisas regañas
da súa pel como pedras
dun río infranqueábel.
 
 
II
 
Esquezo o vaivén da luz,
a planicie das aveas e do trigo,
o vello labirinto
que marcou os pasos
apresurados á tardiña.
Pouco a pouco esquezo
a man que arrebatou os soños,
os ouveos dos cans feríndonos
o peito, os corpos trementes
nun oco baixo terra.
 
 
III
 
Debuxabamos a liña mínima, o fío daquel horizonte
por onde se ían baleirando as tardes.
Donas do corpo do vento, soñando, intuíndo
as estacións naquela vella danza da la e gastillos.
Todo houbo ficar entre botóns, atumes, risas,
colchas raxadas e cores tremendamente vivas,
namentres nos íamos precipitando -sen sabelo-
ás néboas espesas, ao fume mesmo, á nudez dos ríos,
á fatal desolación.
 
 
IV
 
Poalla. Unha sombra de laio aberto.
A pobre insistencia da luz por segundos,
a nidia nudez, quizabes o desexo mesmo.
Unha ansia de corpos abertos
soñando a eternidade sublime,
o corazón do vento,
o centro dese pétreo mineral
no seu inicio primeiro.
Poalla. A sombra laia de quietude.
Dun lugar case maldito e agochado
abrolla a vida. O útero dos ríos desprende
nas augas, esgaza no lique dormente. Poalla.

Do corpo e a súa ausencia, Esquio 2010.
 
 
I
 
Existe unha imprecisa luz,
a desorde dun universo
quedo e táxico,
o sufrimento
dos animais, o poder
sobrenatural da xenreira
e o seu desatino.
Existe o temor
de ficar feridos
por sempre, convertidos
en pedra e alabastro,
nesa eterna imaxe
de corpos sen alma.
 
 
II
 
O corpo esgaza
 do mármore.
 
O corpo detido
sobre a brancura
máis eterna.
 
 
III
 
Cando inundas de roxez
a miña túnica
trémeme o sangue
en rebeldía.
Nun trazo impreciso
dególome de brancura,
e son eterno ao fin:
animal que a beleza
pronuncia.

 Ámome en por min, Espiral Maior, 1999.
 
 
I
 
Antóllaseme o bafo
do alento dun lume
escaldándome os peitos
e bebo dun soño antigo
que anaga toda a secura
do meu ser.
 
 
II
 
Baixou a lúa
rarear no trigo.
Só a coruxa
crocou a noite.
Unha mau longa
apaxea as medras
do pan en flor.
 
 
III
 
Sopra
o aruxo
que seduce o día
desde a flor nova
dun salgueiro
ferido.
 
Rendéome no tempo, edición de autora, 1998.
 
 
I
 
Serei a rosa apodrecida
no breve tempo,
a grima do lóstrego azulado,
o cadullo onda prende a mala herba,
a mala hora que atrae aos morcegos,
a besta ladria que salta valados.
Tamén serei o can en ouveo
presaxiando espantos. 
 

II
 
Parouse o tempo
ao canto dun cuarto,
na tea de araña dormida,
na caravilla enferruxada
daquelas vidas ausentes,
nas navetas balorentas
dos seus recordos.
Parouse pedrexando beleza
nas hortensias azuis
dun muro esbroado.
Parouse na olmura
da chanta grande da eira,
onde choveron
os couces dos anos
renxendo nos silenzos.

 Lenzo das madrugadas, Follas Novas, 2003.
 
 
I
 
Ela e o ar danzaban
sobre da terra fresca,
cando os anos se contaban
polas colleitas.
Sempre soubo da presada
exacta na mao.
Do seu abultado ventre
nacía unha semente,
do mesmo lugar fértil
que me enxendrou
e, exhausta, unha mañá
me ía entregando á vida.
 
 
II
 
Por veces reloce o monte no alto,
na tona das penas.
Tralas nubes, o sol
é un testo opaco,
un ollo escuro,
unha ave incerta.
As augas son cristás,
e a herba branca e tesa
morre polos cantos.
A frouma roibea a cuberto.
Así roibean os ollos das alimañas
no seu cubil e o sangue que
escorre das miñas feridas abertas.
 
 
III
 
Ficar á sombra
das aceas tralo río.
Invocar a choiva,
tecendo un corpo de luz
no delicado azul do azafrán,
no azul do ovo dun pantallar,
entre dos sucos do trigo.
Entregarme ao ventre húmido
da única terra
que me foi máis nai.
Desafiar o calafrío
que cañou tanta soedade.

O peso da derrota, Espiral Maior, 2000.

 
I
 
Fun do tempo
en que a muller
arrincaba coas maus
as raíces á terra.
 
 
II
 
O tempo
apousase
na pedra.
 
 
III
 
Murcha o tempo
as roseiras,
o mesmo que vai
esbroando
os vellos
pasadoiros.
 
 
IV
 
Somos lume e lenzo en trizas.
Somos mulleres con fontes nos tetos
daquela auga de onte.
Somos labaza e xofre marelo
dos apestados.
Somos o seo a gardar susurros
das veletas.
E somos da forza dos tronos
o comezo.

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”

Advertisements